در حال بارگذاری…
بایگانی کامل
جستجو، فیلتر و کاوش در تمام یادداشت‌های منتشرشده
سه آینده برای ایران پس از شش ماه جنگ شش ماه پیش، مهم‌ترین پرسش این بود که جنگ چگونه پایان خواهد یافت. امروز شاید پرسش دقیق‌تری لازم باشد: اگر جنگ پایان نیابد، اما شکل آن تغییر کند چه؟ درگیری‌ای که با حملات آمریکا و اسرائیل به ایران در ۲۸ فوریه آغاز شد، پس از شش ماه هنوز به یک نقطه پایانی روشن نرسیده است.
چگونه توازن بنزین ۴ دلاری و مصلحت بقا، واشنگتن و تهران را به سمت تعادل سرد هدایت می‌کند؟ منطقه خلیج فارس و تنگه هرمز از منظر ژئوپلیتیک و ژئواکونومیک، همواره به عنوان یکی از حساس‌ترین شریان‌های انرژی و امنیت بین‌المللی شناخته شده است. با این حال، تحولات نیمه نخست سال ۲۰۲۶ میلادی، این منطقه را از فاز سنتی «تنش‌های نیابتی مدیریت‌شده» وارد یک دگرگونی ساختاری و فاز جدیدی از «جنگ مستقیم، چندبعدی و ترکیبی» کرده است. فروپاشی پی‌درپی چرخه‌های آتش‌بس شکننده در ماه‌های مارس و ژوئن ۲۰۲۶ و متعاقب آن، آغاز عملیات‌های هوایی گسترده ایالات متحده و محاصره دریایی بنادر ایران، در کنار استراتژی پدافند نامتقارن تهران، فضا را به شدت غبارآلود و پیش‌بینی‌ناپذیر ساخته است. اعلام رسمی وضعیت «جنگ تمام‌عیار» از سوی دولت ایران در ژوئیه ۲۰۲۶، نشان‌دهنده عبور بازیگران از خطوط قرمز پیشین و ورود به عرصه‌ای است که دکترین‌های امنیتی سنتی دیگر قادر به تبیین کامل آن نیستند.
